Kalplerindeki sevgi açlığını bile gideremediğimiz çocukların, midelerine gitmeyen yiyeceğin eksikliğinden bile şikâyetçi olmayan dünya varlıklarımızın kıymetini anlamamız için uzaylı olmamız gerekiyor anlaşılan.
Bir lokma ekmeğe ihtiyacı olan çocukların çığlıklarına kulaklarını tıkayan biz insanlar, dünyanın geleceği olan çocukların açlıktan ölmesine göz yumması inanılır gibi değil. Merhametin can çekiştiği insanlık tarihinin, medeniyet dedikleri tek dişi kalmış canavarın ellerine terk ettiği geleceği karanlıklar içinde.
Işık kapısını bir türlü aralayamayan teknoloji mantıklıları, önlerini göremeyen köstebek gibi ilerlemeye devam ederse çok yakında kendi ürettiği mayının kurbanı kendisi olacaktır.
Bir lokma ekmeği boğazımızdan midemize gönderirken, açlık yüzünden ölümle baş başa bıraktığımız çocukları hatırlarsak, belki ölmeye yüz tutmuş vicdanlarımızın sesine kulak verebiliriz.
Daha fazlasını yazmak,kendim gibi sizleri de ağlatmak yerine yapılması gerekenleri yapmak için şimdilik satırlarıma sosyomat sayfalarında son verirken - Açlığın Kıymeti - adı altında yazılarımla haykırmaya www.ahmetnuray.com satırlarında devam edeceğim.
Ben de bu dünyanın bir parçasıyım. Bana ait olanı korumaya ve gözetmeye devam edeceğim. Bilesiniz. Kendisi aç kalıp çocuklarını besleyen annelerin diyarı Anadolu çocuklarından biri olarak bu benim vazgeçilmez görevlerimdendir. Saygılarım bu konuyu bana hatırlatan kişilere olsun.
Sizleri hep sevdim. Sevmeye devam edeceğim. Kuantum Düşünce Grubu Başkanı Ahmet Nuray sevdikleri için yazdı. Saygılar. Ahmet Nuray

Kaynakça: http://www.ahmetnuray.com/egitim_ve_aile_devam.asp?id=90